| تبليغات | X |
|
فضايل ناگفته آيتالله تبريزي
در آن خيل جمعيت كه براى تشييع آمده بودند، گريههاى پير مرد سوز ديگرى داشت؛ يك چشم اشك بود و يك چشم خون. پير مرد را مى شناختم. از قديمىهاى قم بود و در خيابان چهارمردان مهر و تسبيح مى فروخت. پير مرد از دار دنيا تنها يك پسر داشت؛ عباس، كه در كربلاى پنج شهيد شد. دوستان عباس مىگفتند كه در جزيره بوارين به شهادت رسيد و پيكرش وقتى بر گشت، سرى در بدن نداشت. هنوز كه هنوز است اهالى خيابان چهار مردان وقتى ياد عباس مىافتند به يادش غرق اشك مى شوند. راستى هم كه همين است؛ وصف جوانى كه سر سفره پدر و مادر بزرگ شده باشد. جوانى كه در آن سالهاى جنگ، كارهاى قشنگ مى كرد. وقتى در جنگ بود كه هيچ، اما وقتى بر مى گشت امين محله بود و حتى مسئوليت تهيه نان اغلب همسايهها با او بود. القصه، يكى از همسايگان منزل پدرى عباس، آميرزاجواد آقا بود. مرجع بزرگى كه هر وقت عباس را مى ديد لب به تبسم مى گشود و بر شانه عباس مى زدكه، تو يك روز شهيد مى شوى، دير و زود دارد، سوخت و سوز ندارد!
+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم آذر 1385ساعت توسط گروه آمادگان شهادت
|
|
درباره وبلاگ  چه جنگ باشد و چه نباشد راه من وتو از كربلا مي گذرد
باب جهاد اصغر بسته شد، باب جهاد اكبر كه بسته نيست و قاتلوهم حتى لا تكون فتنة اینجا محل آخرین اخطار به کفار و مرتدین می باشد
|
